Ik dacht jarenlang dat persoonlijk leiderschap betekende dat je moest volhouden

Inmiddels geloof ik iets heel anders.

Als ik vroeger aan persoonlijk leiderschap dacht, zag ik iemand voor me die sterk was. Iemand die verantwoordelijkheid nam, zijn afspraken nakwam en doorzette wanneer het moeilijk werd. Iemand die niet snel opgaf en liet zien dat hij het aankon.

Misschien herken je dat wel.

Ook ik heb jarenlang gedacht dat hard werken vanzelf zou leiden tot succes. Dat ik moest bewijzen wat ik kon. Dat ik alle ballen in de lucht moest houden en dat juist dát liet zien dat ik mijn werk serieus nam.

Terugkijkend zie ik dat ik daarin niet de enige was.

Tijdens de jaren dat ik leiding gaf, zag ik hetzelfde gebeuren bij de mensen om mij heen. Het waren zelden de collega's die veel klaagden die me zorgen baarden. Juist de mensen die altijd zeiden dat het wel ging, die nog wel een stapje extra zetten en waar je altijd een beroep op kon doen, bleven vaak het langst doorgaan.

Ze trokken pas aan de bel wanneer iemand anders vond dat het tijd was om te stoppen. Wanneer een leidinggevende zei dat het zo niet langer kon. Wanneer de bedrijfsarts ingreep. Of wanneer hun lichaam uiteindelijk zelf op de rem trapte.

Dat heeft me later vaak aan het denken gezet.

Waarom wachten we eigenlijk zo vaak tot iemand anders een besluit neemt over óns leven?

Waarom geven we een leidinggevende, een bedrijfsarts of soms zelfs ons eigen lichaam toestemming om grenzen aan te geven, terwijl we dat zelf al veel eerder hadden kunnen doen?

Misschien komt dat wel omdat we hebben geleerd dat volhouden iets positiefs is. Dat doorzetten wordt beloond. Dat sterk zijn betekent dat je niet opgeeft.

Ik geloof nog steeds in doorzetten. Maar ik geloof niet meer dat volhouden altijd hetzelfde is als sterk zijn.

Sterker nog, soms vraagt het juist veel meer moed om eerlijk tegen jezelf te zeggen dat iets niet meer past. Dat je energie weglekt. Dat je lichaam al maanden signalen afgeeft die je steeds weer wegredeneert.

Dat het misschien helemaal niet normaal is om iedere twee weken bij de fysiotherapeut te zitten met nekklachten. Of om migraine te accepteren als iets dat nu eenmaal bij een drukke baan hoort. Of om iedere zondagavond alweer op te zien tegen de maandag.

Ik geloof niet dat ons lichaam ons in de steek laat. Ik denk juist dat ons lichaam al veel eerder probeert duidelijk te maken dat er iets uit balans is geraakt.

Alleen zijn wij ontzettend goed geworden in niet luisteren. We nemen een pijnstiller. We boeken een massage. We gaan weer naar de fysiotherapeut.

En ondertussen veranderen we niets aan de oorzaak. Ook daarin herkende ik mezelf.

Pas veel later ontdekte ik dat persoonlijk leiderschap voor mij helemaal niet gaat over harder werken of nog beter presteren. Het gaat over bewust kiezen. Nieuwsgierig worden naar jezelf. Begrijpen waarom je doet wat je doet.

Ontdekken waar dat onderbuikgevoel vandaan komt dat je soms al maanden probeert weg te praten. Leren luisteren naar je hoofd, je hart én je lichaam.

En vervolgens de moed hebben om daar ook iets mee te doen. Dat betekent niet dat je morgen je baan moet opzeggen.

Integendeel.

Soms ontdek je juist dat je nog steeds op de juiste plek zit, maar dat je andere keuzes mag maken. Dat je grenzen mag aangeven zonder schuldgevoel. Dat je niet overal verantwoordelijk voor hoeft te zijn. Dat je niet steeds hoeft te bewijzen wat je waard bent.

En soms betekent het wél dat je een stap zet waarvan anderen misschien denken dat het een stap terug is.

Ook dat heb ik zien gebeuren.

Mensen die bewust kozen voor minder uren, een andere functie of zelfs een andere organisatie. Mensen uit mijn omgeving die opmerkingen kregen als: "Zonde, je had nog zoveel kunnen bereiken."

Terwijl ik iets heel anders zag. Ik zag mensen die weer gingen lachen. Die thuiskwamen met energie in plaats van uitputting. Die weer aandacht hadden voor hun gezin, vrienden en hobby's. Die zichzelf niet langer kwijt waren.

Is dat een stap terug?

Of is dat misschien juist een enorme stap vooruit?

Voor mij is dat persoonlijk leiderschap.

Niet wachten tot iemand anders zegt dat het genoeg is. Niet blijven volhouden omdat je denkt dat het zo hoort.

Maar jezelf steeds opnieuw de vraag durven stellen:

"Past de keuze die ik vandaag maak eigenlijk nog bij de persoon die ik wil zijn?"

Die vraag stel ik mezelf nog steeds regelmatig. Niet omdat ik altijd het juiste antwoord heb.

Maar omdat ik inmiddels heb geleerd dat bewust kiezen uiteindelijk veel meer energie geeft dan eindeloos volhouden. Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik zelf heb geleerd.

Persoonlijk leiderschap begint niet op het moment dat je leiding gaat geven aan anderen.

Het begint op het moment dat je besluit de regie over je eigen leven niet langer uit handen te geven.

En misschien is dat wel de belangrijkste persoon aan wie je ooit leiding zult geven.

Jezelf.

Misschien is dit een mooi moment om jezelf drie vragen te stellen

Nu de vakantie achter ons ligt en het gewone ritme weer langzaam terugkeert, is de verleiding groot om gewoon weer verder te gaan zoals je dat altijd deed. De agenda loopt weer vol, de eerste deadlines dienen zich aan en voor je het weet zit je weer in hetzelfde tempo als vóór de zomer.

Juist daarom wil ik je uitnodigen om heel even stil te staan. Niet omdat er iets mis is. Niet omdat je direct iets hoeft te veranderen. Maar omdat persoonlijke groei vaak begint met nieuwsgierig worden naar jezelf.

Misschien helpen deze drie vragen je daarbij:

• Waar kreeg ik de afgelopen weken écht energie van?
• Welke signalen van mijn hoofd, mijn hart of mijn lichaam heb ik misschien al een tijd genegeerd?
• Welke kleine keuze kan ik deze week maken die beter past bij de persoon die ik wil zijn?

Je hoeft daarvoor geen grote besluiten te nemen. Persoonlijk leiderschap ontstaat zelden door één ingrijpende verandering. Veel vaker begint het met één klein moment waarop je bewust kiest, terwijl je vroeger automatisch zou hebben doorgerend.

Waarom ik dit werk doe

Misschien is dat ook wel de reden waarom ik zoveel plezier beleef aan mijn werk als coach.

Ik geloof niet dat mensen vastlopen omdat ze te weinig talent hebben of omdat ze niet hard genoeg werken. Sterker nog, de meeste mensen die ik begeleid zijn juist enorm betrokken, verantwoordelijk en loyaal. Ze hebben jarenlang laten zien wat ze allemaal kunnen. Wat ze onderweg soms zijn kwijtgeraakt, is het contact met zichzelf.

Mijn rol is daarom niet om mensen te vertellen welke keuze ze moeten maken. Ik geloof veel meer in samen onderzoeken. Nieuwsgierig worden naar wat iemand drijft, waar energie van gaat stromen, welke overtuigingen onbewust de regie hebben genomen en welke keuzes weer passen bij de persoon die iemand werkelijk is.

Want uiteindelijk geloof ik niet dat de mooiste loopbaan ontstaat door steeds harder te werken of nog meer te bewijzen.

Ik geloof dat de mooiste loopbaan ontstaat wanneer je bewust durft te kiezen. Wanneer werk past bij wie je bent, bij wat je belangrijk vindt en bij het leven dat je wilt leiden.

Dat is voor mij persoonlijk leiderschap.

Niet wachten tot iemand anders zegt dat het tijd is om te veranderen.

Maar zelf de regie nemen, juist op de momenten dat het leven weer druk wordt.

Want uiteindelijk is er maar één persoon die iedere dag met jouw keuzes moet leven.

En dat ben jij.